Nie jesteśmy tylko biernymi uczestnikami życia — jesteśmy jego twórcami. Każdego dnia podejmujemy decyzje, które budują naszą rzeczywistość. I choć łatwo dać się wciągnąć w schematy narzucone przez otoczenie, oczekiwania bliskich czy społeczne „normy”, prawda jest taka: nikt nie da Ci życia po Twojemu. To Ty musisz je sobie wziąć.
Życie po swojemu to nie akt egoizmu, tylko akt odwagi. To moment, w którym przestajesz pytać innych, co masz robić, i zaczynasz słuchać siebie. Przestajesz żyć po to, żeby się komuś podobać, przypodobać, wpasować. Zaczynasz być w końcu w zgodzie z tym, kim naprawdę jesteś. Nie każdy to zrozumie, nie każdy zaakceptuje. Ale to już nie Twoje zadanie — Twoim zadaniem jest być autentycznym.
To wymaga czegoś jeszcze głębszego — zaufania do siebie. A to nie przychodzi z dnia na dzień. Trzeba czasu, by znów nauczyć się słyszeć własny głos pod warstwą cudzych opinii, powinności i schematów. Ale kiedy zaczynasz sobie naprawdę ufać, wraca spokój. Przestajesz się szarpać z każdą decyzją, analizować „co ludzie powiedzą”. Zaufanie do siebie to wolność. To wiara, że nawet jeśli nie wiesz wszystkiego, to i tak poradzisz sobie — bo jesteś obecny w swoim życiu, a nie na jego obrzeżach.
Nie potrzebujesz zewnętrznego pozwolenia, by być szczęśliwym. Nie musisz mieć czyjejś aprobaty, by żyć po swojemu. Twoje życie nie musi nikomu imponować — ono ma być Twoje. Autentyczne. Prawdziwe. Własne. Bo w tym właśnie kryje się największa zajawka — kiedy przestajesz grać rolę i zaczynasz naprawdę być.
Zdrowszy mental - odkryj siłę 
Dodaj komentarz